از کسانی که در این رشته واردند نیز برای تفریحی که در روزهای جمعه برگذار میگردد دعوت به عمل می آید در ضمن  کسانی که میخواهند اسبی داشته باشند و امکان نگهداری از لحاظ مکان و رسیدگی را ندارند با ما تماس بگیرید تا این امکان را برایشان فراهم سازیم.  

۰۹۱۷۳۸۱۲۷۹۴

هر دوره به مدت ۸ جلسه برگذار میگردد .

هم بانوان و هم آقایان .

سن هم زیاد مطرح نیست ۸ سالگی تا ۶۰ سالگی.

۰۹۱۷۳۸۱۲۷۹۴

فرزندان خودرا سوارکاری بیاموزید.

پیشانی اسبها تا روز رستاخیز جایگاه خیر و برکت است.

۰۹۱۷۳۸۱۲۷۹۴

• مسابقات پرش،که از متداول*ترین مسابقات سوارکاری در جهان می*باشد.

پرش

• مسابقات استقامت، که هدف از آن*ها طی کردن مسافتی طولانی (بین ۲۰ تا ۱۶۰ کیلومتر) در یک (و گاهی دو) روز است. اسب*های عرب از بهترین نژاد*ها برای این نوع مسابقات هستند، زیرا جثه*ای کوچک و مقاوم در برابر گرما و تمرینات سخت دارند. اسب*های انگلیسی نیز به دلیل سرعتشان در این زمینه مورد توجه بسیاری قرار می*گیرند.

• مسابقات وسترن یا آمریکایی، که ریشهٔ آن*ها به مسابقات گاو*چرانی برمی*گردد.

• رودیئو، که مسابقه با اسب*های وحشی است.

رودیئو

• چوگان، که قدیمی*ترین ورزش گروهی است. این ورزش در ایران باستان رواج و اهمیت زیادی داشته است و به بازی شاهان معروف است. امروزه چوگان به دلیل هزینهٔ بالا کمتر مورد توجه عام قرار می*گیرد.

سوارکاری در ایران امروز

سوارکاری در ایران در چند دههٔ اخیر مورد توجه قرار گرفته است و باشگاه*های متعددی تأسیس شده و در روند پیشرفت هستند. با این وجود ایران هنوز در سطح جهانی برندهٔ مقامی نشده است. سوارکاری بانوان نیز مورد توجه قرار گرفته است و بر طرفداران آن روز به روز افزوده می شود.

سوارکاری شاخه*های متعددی دارد که به طور کلی در دو دسته قرار می*گیرند:

مسابقات اسب*دوانی

این مسابقات از دوران قدیم در بسیاری از تمدن*ها همچون یونان و روم باستان وجود داشته است. مسابقات یورتمه و تاخت از مسابقات رایج اسب*دوانی هستند.




اسب*دوانی

• مسابقات یورتمه (سوار بر اسب یا ارابه)، که در آن*ها هدف نفر اول رسیدن به خط پایان است، بدون این که اسب با سرعت گرفتن شروع به تاختن کند. تاختن اسب باعث حذف شدن سوارکار از دور مسابقه می شود.
• مسابقات تاخت، که در آن*ها نیز هدف اول رسیدن به خط پایان است، اما این بار با تاخت. مسافت این مسابقات بین ۲٫۴۰۰ و ۱٫۶۰۰ متر است. نوعی دیگر از مسابقات تاخت، همراه با مانع است و اسب باید از روی آن*ها بپرد. مسافت این مسابقات با توجه به نوع مانع*ها متفاوت است.

سوارکاری ورزشی بسیار قدیمی است که از دیرباز به منظور جنگیدن یا پیام*رسانی به افراد آموزش داده می*شد.

تاریخ رام کردن اسب هنوز به درستی شناخته نشده است. باستان*شناسان با توجه به قدیمی*ترین آثار بر جای مانده از پیشینیان در رابطه با رام کردن اسب*ها، معتقدند که اولین اسب*های اهلی به بیش از سه هزار سال قبل از میلاد برمی*گردند. قبل از آن اسب به منظور تهیهٔ غذا شکار می*شده*است.
البته باستان*شناسان در بعضی نقاط از اروپای شرقی دهنه*هایی پیدا کرده*اند که به شش هزار سال قبل از میلاد برمی*گردند. این نشان می*دهد که انسان از آن زمان سعی داشته است که اسب را رام کند و از آن بهره ببرد، ولی به دلیل سرعت آن در فرار موفق نشده است. قدیمی*ترین آثار در اروپای شرقی، شمال قفقاز و آسیای مرکزی یافت شده*اند.





اگرچه اهلی ساختن اسب در مقایسه با حیواناتی چون سگ (نه هزار سال قبل از میلاد) و گوسفند و بز (پنج هزار سال قبل از میلاد) مؤخر بود، با این وجود تحول عظیمی در زندگی انسان به*وجود آورد. انسان نه تنها از گوشت و شیر اسب بهره می*برد، بلکه برای جابه*جایی نیز از او استفاده می*کرد. نکتهٔ جالب در این باره این است که مورخان عقیده دارند که مردم قبل از یادگیری چگونه سوار شدن بر اسب، از ارابه استفاده می*کردند. آنان برای این فرضیه خود دو دلیل عمده ارائه می*کنند:

• فسیل*های پیدا شده نشان می*دهند که اسب*های آن دوره برای حمل انسان بسیار کوچک بوده و قد آن*ها (بلندی جدوگاه) به بیش از ۱۴٠ سانتی*متر نمی*رسید.
• قبل از آن که اسب توسط انسان رام شود، مردم از ارابه استفاده می کردند و آن*ها را به حیواناتی از چون گاو یا الاغ وحشی می*بستند. بستن ارابه به اسب*های کوتاه قد خیلی دشوار نبود، در حالی که سوار شدن بر کمر اسب باعث وحشت و رم کردن آن می*شد.

برقراری ارتباط با اسب



اسب


اولین گام یادگیری سوارکاری ، یادگیری ارتباط برقرار کردن با اسب است.

سوارکار باید بتواند خلق*و**خوی اسبی را که قرار است سوار شود درک کند و با او به خوبی ارتباط برقرار کند، تا اسب فرمان*های او را بهتر درک* کند و انجام دهد. سوارکار می*تواند از روی حرکات و برخی از اعمال اسب متوجه منظور او شود. حرکات گوش*های اسب در این مورد بسیار مؤثر است. به طور مثال، هنگامی که اسب گوش*هایش را به سمت جلو می*چرخاند و سرش را بالا می*گیرد، به این معناست که صدایی او را نگران کرده است و او با*دقت در حال پیدا کردن منبع صداست. و یا هنگامی که اسب گوش*هایش را در جهات مختلف می*چرخاند و حرکت می*دهد، به این معناست که با دقت اطرافش را تحت نظر دارد. گوش*های مایل به سمت پایین در دو طرف سر اسب، نشان دهنده*ی تسلیم شدن و اطاعت اسب هستند. البته این حالت گوش*ها در صورتی که لب*ها به سمت پایین افتاده باشند، نشانه*ی خواب*آلودگی است.

اسبی که گوش*هایش را می*چرخاند و زبانش را بیرون می*آورد، قصد سر*به*سر گذاشتن و بازی با سوارکار را دارد. اگر اسب گوش*هایش را به سمت جلو مایل کند و سرش را کمی خم کند، یعنی به سوارکار (یا هر کس دیگری) اعتماد دارد. اگر گوش*هایش را به سم عقب بچرخاند، یعنی چیزی باعث بی اعتمادی یا عصبانیت و ناراحتی او شده است. در صورتی که گوش*هایش را به سمت عقب بخواباند، یعنی بسیار خشمگین است و یا این که به شدت ترسیده است. در این صورت اسب می*تواند بسیار خطرناک باشد و حمله کند. حرکت سر و پاهای اسب نیز می*توانند در درک منظور او کمک کنند. اسبی که سرش را کمی پایین می*آورد و ناگهان به*شدت تکان می*دهد، بد*خلقی خود را نشان می*دهد. هنگامی که پاهای جلویش را بر زمین می*کوبد، عصبانیت یا بی*قراری خود را ابراز می*کند، در حالی که وقتی اسب پاهای عقبش را بر زمین می*کوبد، می*خواهد بفهماند که چیزی باعث ناراحتی او شده است (مثالاٌ مگس و ...).